چو لختی با جهان هستی آمد

ز چشم او زمین چون چشم در کوه

هوا از راه او سردی گرفته

ملک از روی او زردی گرفته

دگر ره خروش مستی آمد

فغان می کرد وز هر سوی می رفت

چو باران اشگ او برروی می رفت