مگو از خویش بسیاری بپاکی

روا نبود که گویم دوزخی بود

دلت خرسند کن تا جان نپوسد

که خرسندیست گنجی کان نپوسد

بدان خود را که مشتی آب و خاکی

مکن ز اندیشه بیهوده دل ریش

که خود اندیشه داری از عدد بیش