بدو گفت برخیز و بگشای دست

کمردار بسیار و ژوپین وران

بیامد بر خفته برسان گرد

سر پیر از خواب بیدار کرد

نه هنگام خوابست و جای نشست

که شاه جهانست مهمان تو

بدین بی نوا خانه و مان تو