یکایک دل مرد گوهرفروش

نه هنگام خوابست و جای نشست

که شاه جهانست مهمان تو

بدین بی نوا خانه و مان تو

ز گفتار دربان برآمد به جوش

بدو گفت کاین را چه گویی همی

پی شهریاران چه جویی همی