نگردد این کمان کار دیده

که چونی گفت چونم ای پسر من

ز حیرت پای از سر می ندانم

دلم گم گشت دیگر می ندانم

ببازی چو من پیری کشیده

چنین دریا که عالم می کند نوش

ز چون من قطره برناورد جوش