که من دوش پیش شهنشاه مست

بدان سو که باشد گذرگاه ما

ز دربان چو بشنید یکسر سخن

بپیچید بیدار مرد کهن

چرا بودم و دخترم می پرست

بیامد سوی حجره آرزوی

بدو گفت کای ماه آزاده خوی