وزو اندر ترازو چشمهیی ساخت

چو بالا یافت ملک نیمروزش

علم میزد رخ عالم فروزش

همو را در زوال چرخ انداخت

که هان ای چشمه خشک روانه

چو چشمه در ترازو زن زبانه

که تا بنمایی اینجا زور بازو