گشاید نرگس از پیهی سیه پوش

چو تنگی نفس صبح و سحر را

چو هر شب در شبه گوهر نشاند

نگین روز را در زر نشاند

ز عصفوری برآرد لاله گوش

گه از آتش گلستانی برآرد

گه ازدریا بیابانی برآرد