بگویم اول وآخر بتو باز

چو هر پاره بهر سویی برون شد

چنین گشت و چنان و چند و چون شد

اگر هستی تو اهل پرده راز

وجودی در زوال حد و غایت

فرو شد در وجود بی نهاست

چو بود او روز اول در فروغش