گر انگشتت نبودی در مقابل

خجل شد جوشن از تشویر بشکافت

بپشتی چنان مهری که بر پشت

تو داری میشکافی مه بآنگشت

ندیدی منزلت ماه از منازل

بهر منزل که میگردد شب و روز

ترا میخواند ای در شب افروز