بدر منشین چو آن همخانه تو

نیم من در میان حق جاودان به

تو طاوس ملایک مینمایی

منم پروانه نور خدایی

بیفکن پر چو آن پروانه تو

زهی نور جهان پرور که او داشت

که پیشش هر دو عالم سر فروداشت