بهر یک میم یک عالم مقیمست

میان آندو حضرت دو کمان بود

ز احمد تا احد میمی میان بود

چو در میمی که میگویی دو میمست

چو این عالم در انعالم نهان شد

دومیم آمد یکی، وحدت عیان شد

چو آن میم دگر برخاست از پیش