که در سر حقیقت آسمان بود

که پیغمبر که داغ کبریا داشت

یکی مهر مدور بر قفا داشت

بسی سر سبزی ونورش از آن بود

ز مهر مهر پشتت ای سرافراز

بصد پشتی بپشت افتادهام باز

طمع دارم کزان مهر نبوت