شبی بودی که خود هیزم بچیدی

که تا عمرش نگردد لحظهیی فوت

کسی کو را موکل مرگ باشد

کجا ملک جهان پر برگ باشد

برای پیره زن هیزم کشیدی

چراغ خلد هیزم چین که دیدست

چنین روشن چراغ دین که دیدست