زبان بگشای و خاموشی رها کن

چنان خوشگوی شو کز هر زبانی

برآید بانگ احسنت از جهانی

خموشی را بگویایی قضا کن

چنان نوع سخن را جلوه گر باش

که نطقت طوطیی خواند شکرپاش

چو در و گوهر منثور داری