همه آن خواهمت کاسرار گویی

که نطقت طوطیی خواند شکرپاش

چو در و گوهر منثور داری

چرا از سلک نظمش دور داری

نه کم گویی و نه بسیار گویی

ز بحر قلزم پر در خاطر

بغواصی برون آری جواهر