چو گل از شادی او برشکفتم

قلم را سر برون دادم ز پنجه

بماندم همچو کاغذ در شکنجه

چه میگویم که هر بیتی که گفتم

نهادم سر بکاغذ بر شب و روز

قلم راندم بدرهای شب افروز

حکایت گفتم و دوشیزه گفتم