بشاهی چون قبا پوشد شه نو

چگونه آتشی، چون آب زر خوش

چنان واقف شود بر سر افلاک

که افلاکش نهد رخساره بر خاک

کله بنهد بپیش او مه نو

چنان دست افتد از مردی بحالی

که رستم آیدش چون پیرزالی