زر و سیم و گهر چندان فشاند او

دلش گفتی که شادی کرد غارت

شه از شادی دلی چون عقل کل کرد

حکیمان را دهن پر زر چو گل کرد

که برچیننده درماند و بماند او

بدان بنشست تا از نقطه کار

چه نقشی افکند تو چتر پرگار