نشسته بود آن بت روی چون ماه

حریر عارضش نرمی خز داشت

رخش گلنار و گل را رنگرز داشت

در ایوان شد شه قیصر بشبگاه

چو شاه آن چهره زیبای او دید

دل خود مست یک یک جای او دید

بچربی گفت جانا در برم کش