نیم این بیوفایی را وفادار

مرا از درد تو فرمود بانو

که آن در را فرود آرم بدارو

دل من بسته دارد با خدا کار

چرا باکودکی گردم فسونساز

که گردد آن فسون آخر بمن باز

دلی کو خویش را نبود نکوخواه