چرا باکودکی گردم فسونساز

که آن در را فرود آرم بدارو

دل من بسته دارد با خدا کار

نیم این بیوفایی را وفادار

که گردد آن فسون آخر بمن باز

دلی کو خویش را نبود نکوخواه

بزودی چشم بد یابد بدو راه