که شب آبستنست و طفل در راه

شد آبستن از آن اندیشه بی خویش

چو مستسقی شکم بنهاد در پیش

نمیدانست آن آبستنی شاه

چو بشنود این سخن تن زد زمانی

گشاد از پسته چون شکر زبانی

بران زیبا کنیزک آفرین کرد