چو بشنود این سخن تن زد زمانی

چو مستسقی شکم بنهاد در پیش

نمیدانست آن آبستنی شاه

که شب آبستنست و طفل در راه

گشاد از پسته چون شکر زبانی

بران زیبا کنیزک آفرین کرد

که منشیناد بر تو از زمین گرد