چو دور چرخ بادا زندگانیت

گشاد از پسته چون شکر زبانی

بران زیبا کنیزک آفرین کرد

که منشیناد بر تو از زمین گرد

مبادا چرخ بی دور جوانیت

ترامن ای کنیزک، گرچه خامم

دلم میسوزد از جانت غلامم