جهان روشن شد از چشم چراغش

چنین دانم که از دریای عنصر

نظیر او نخیزد دانه در

چو مادر دید ماه و سرو باغش

برومی کرد نام آن دلستان را

که باشد پارسی خسرو زبان را

کنیزک گفت کاکنون وقت آنست