چو دیدندنش چنان بر در بمانده

ز طفل رفته اندر ناله و آه

جهان آن طفلشان افکند در سر

که تا این طفل را گیرند در بر

مهی ماه نوش در بر بمانده

بدو مه مرد ظنی بس نکو برد

بکهتر خانه خویشش فرو برد