بپرسیدند حال آن سمنبر

بدو مه مرد ظنی بس نکو برد

بکهتر خانه خویشش فرو برد

نشست القصه مرد و زن سخنور

سمنبر گفت حال من درازست

نمانده آب و یک نانم نیازست

که این گلرخ ز بی شیری مادر