توهم ای مرد مرده باش از پیش

نیارم دید بر فرقش غباری

بشد مه مرد حلوا برد و نانش

که طفلش مرده بود این بود و آنش

که تا حلوا رسد از تو بدرویش

چو حلوا خوردن تو بیش گردد

شود خون و سزای نیش گردد