چه سنجد کاه برگی باد پیمای

دو چشمه خشک باز آمد ز پستانش

دو چشمه چشم بگشاد ازنم آنش

ز بیماری درآید کوه از پای

برنجوری شکر شیرین نیاید

که لب را از شکر تلخی فزاید

بتراز تن شکستن زحمتی نیست