چو از فتراک بگشادی کمندی

اجل بر تیغ رفتی خسته از جان

ز تف برق تیغش نامداران

سپر بر آب افکندی چو باران

هژبران را بگردن برفگندی

چو سر پنجه زدی بر پای نیزه

ز سندان بر دمیدی سنگ ریزه!