ز عشقش جمله را خفتن نبودی

ز عشق روی او رویش چو زر بود

بتی کو طوطی خطش بدیدی

دلش در بر چو مرغی میتپیدی

ولیکن زهره گفتن نبودی

چو زیر خط نشست آن مشک ماهش

فغان برخاست از خط سیاهش