چو ابر نوبهاری اشک ریزان

وزان آتش چو عود خام میسوخت

دم سرد از جگر میزد چو کافور

فرو میبرد آب گرم از دور

چو گلبرگ از صباافتان و خیزان

بمانده در عجب حالی مشوش

ز دست دل دلی در دست آتش