فلک آورد گردن بسته، بازش

ز دست عشق غوغا کرد ناگاه

بدان نظاره آوردش دگر راه

دلش گردن کشید از دلنوازش

نمیآورد گل طاقت دگربار

بشورید ای خوشا شور شکر بار

دلش در بیخودی شد واقف عشق