نیارد کفش پیش من نهادن

ندارد زهره آن زهره مست

که داند داشت زیر کوزهام دست

مه رخشنده با این نور دادن

اگر چون صبح برگردون بخندم

ز پسته راه بر گردون ببندم

اگر صد چرب گوی آید بحربم