که فندق سود بر بادام هرگز

چو زیر بید سر برداشت مویش

نهانی گل بروزن برد رویش

ز مستی چشم میمالید هرمز

چو یافت از فندقش بادام او تاب

ز فندق گشت بادامش چو عناب

تو گفتی نرگسش سرخی ازان داشت