که از خون ریزیش گلرخ نشان داشت

چو یافت از فندقش بادام او تاب

ز فندق گشت بادامش چو عناب

تو گفتی نرگسش سرخی ازان داشت

چو زلف عنبرین بفشاند از گرد

گل بی دل گلابی گشت از درد

چو از بستر کلاه آورد برماه