شب آبستن آنکه در زمانی

قلم در خط شده زو هر زمانی

عروس شب چنان پیرایه ور بود

که چون صحن مرصع پرگهر بود

بزاده لعبت زرین جهانی

که داند تا چرا این هر ستاره

درستی مینماید پاره پاره