چو هر دم آتشی در نی نشیند

دو چشم دل ز گل در خون کشیدند

بلا دیدند و آتش بهره گل

فشاندند آب گل بر چهره گل

چنان آتش بآبی کی نشیند

چو باد صبحدم بر روی گل جست

بآزادی رسید آن سرو سر مست