کزین عالم بدان عالم رسیدی

دل همچون کباب و موی چون شیر

کباب آورد و شربت دایه پیر

بگل گفت ای سمن عارض چه دیدی

فتاده قد تو چون سرو بر خاک

بگرد سرو توتوزی شده چاک

مگر توزی ز رویت ریخت در راه