گهی میزد بصد گونه پر و بال

گهی از عشق گل آوازمیداد

گهی دل را بخون سرباز میداد

گهی میگشت در یکدم بصد حال

گهی در روی گل نظاره میکرد

گهی چون گل قبا را پاره میکرد

بآخر آتشی در بلبل افتاد