که جای صد هزاران صدقه بیشست

ببین تا گفتهام زین نوع چندی

که بر سوزید هر روزی سپندی

مرا جانیست وان در صدق پیشست

چو شمع آسمان آمد پدیدار

ستاره بیش شد پروانه کردار

چو این زرین سپر زد بر فلک تیغ