که گر شادیست ور غم بگذرد زود

که تا ز اواز چنگ و ناله نای

بجای آید دل این رفته از جای

چرا باید ز هر اندیشه فرسود

کنون باری چرا غمناک گردیم

که میدانیم روزی خاک گردیم

زمانی کام دل باهم برانیم