کجا باور کند دایه ز گل این

خدا داند که تادر دل چه داری

اگر گویم چه میسازی تو بر بام

مرا گویی که تادل گیرد آرام

کجا بیرون شود با من بپل این

اگر بر تخت زرین شب گذاری

ز بس سستی تو گویی جان نداری