اگرچه من نیم حاضر جوابی

گهی گردد دو گلبرگت عرق ریز

ز بسیاری که گرد بام پویی

بدری هر شبی کفشی ببویی

ز تو غایب نیم در هیچ بابی

همه شب گوش میدارم ترامن

تو پنداری که بگذارم ترا من