چرا ای مرغ زرین دلاویز

مکن کژی و بامن دل بنه راست

بجان پروردهام من در کنارت

مشوش چون توانم دید کارت

نیابی خواب چون مرغ شب آویز

بمنظر بر روی سر پا برهنه

بگوراست و مخوان تاریخ کهنه