چو گل درخون نشیند دایه گل

نداند دید بر ماه تو دایه

که یک موی افکند بی مهر سایه

اگر بر گل فتد یک سایه گل

تویی جان من ای در شب افروز

که جانم بر تو میلرزد شب و روز

چناندارم دل از مهر تو پرتاب