دو شور انگیز او مخمور مانده

بیک دانه درون سی در شهوار

فتاده بر رخش از مشک خالی

شده سرحد خوبی را کمالی

سیاهی در میان نور مانده

دهن چون پسته خندان گشاده

شکر بر لعل او دندان نهاده