تو خود گل را به از من دانی آخر

لبش بر یخ نویسد نام شکر

رخی چون گل لبی چون قند دارد

همه سرمایه بی مانند دارد

همه شرحی به از من خوانی آخر

مگر او را نظر افتاد بر تو

چگویم نیز میدانی دگر تو