ز تف سینه جوشان گشت دایه

بدست خود چوگل را کشته باشی

چو گل از خون دل آغشته باشی

ز گفت گل خروشان گشت دایه

بگل گفت ای خرد بر باد داده

همانا نیستی تو شاهزاده

چو هرمز شد پی او سخت میدار